Verhuizen kost veel energie. Ik vertel waarschijnlijk niets nieuws, maar toch. Nog nooit eerder verhuisde ik "uit huis". Sinds anderhalve week slaap ik hier. Ik vind het geweldig. In mijn eigen huis. Met mijn eigen spullen. En werd daar zo door in beslag genomen dat ik niet eens een eindejaarsoverpeinzing heb geschreven.

 

Nu is het 2010, dus die overpeinzing gaat er niet meer komen. Uitrusten van de verhuizing zit er voorlopig ook niet in. Nieuwjaarsnacht is B. met een enorme smak van zijn fiets geduwd (hij kan zich niet precies herinneren wat er is gebeurd) en mijn nieuwe jaar bestaat vooralsnog alleen maar uit heen en weer rijden van huis naar ziekenhuis. Het gaat naar omstandigheden wel oké met hem, het is even afwachten hoe het zich ontwikkelt.

 

Wel wat woorden van mij nu, na een lange stilte. Of die stilte op gaat houden weet ik niet. Ik wil het volgende gewoon even kwijt:
Ik wens jullie allemaal een fantastisch, energievol en vooral gezond 2010 toe! Blijf lekker schrijven, want tussen de bedrijven door lees ik jullie logjes zeker.

Een berichtje,

omdat ik al weer een tijdje niets van me heb laten horen.
omdat mijn laptop in coma is.
omdat ik vooral "huis" denk, wacht op stage en dat dat mijn leven is.

 

Een blommetje,
omdat het gister erg gezellig was.
omdat ze dit bloemetje, geplukt door de Jip, Nisse en mijn mams, is vergeten.
omdat we ineens geen hond meer hebben, maar een paard.

 

 

Vorige week naar Antwerpen met B. Aankomende week naar Parijs met ouders en zusje. Tot voor kort zei het begrip citytrip me niet zoveel. Dat is nu wel anders.

 

Dus tamelijk onverwacht toch een vakantie voor mij. Met de daarbij behorende stilte op het log. Ik geniet nog even verder!

Alleen wetende wat we van de plattegrond en vluchtige blikken op de buitenkant hebben gezien, liepen we als Sjakie in de chocoladefabriek rond. Mijn vader, vanwege zijn ruimtelijk inzicht en ik, vanwege toekomstige bewoonster. Via de veroorzaker van twee maanden vertraging, de kelder met watervloer, kwamen we op mijn portiek. Vanaf de ingang vier woningen naar rechts. Kijkdag noemen ze het.

 

Mijn vader fotografeert de nu nog zichtbare leidingen, "Dan weet je waar je niet moet boren.", ik richt de kamers in mijn hoofd alvast in. De oplevering duurt nog minstens vijf maanden (auw), maar er wordt nog een bezichtiging gepland om me zoet te houden. Wanneer de keuken en de tegeltjes erin zitten mag ik komen meten.

 

Tot die tijd blijf ik dromen. En kijk ik af en toe naar de volgende foto. Het pronkstuk. De ramen, van boven naar beneden! Gefotografeerd vanaf het terras. Mijn terras!

 

 

 

En zo kon het dus gebeuren dat ik bij de kapper zat en de magische woorden sprak: "Wat zou je doen als ik jou je gang zou laten gaan?" Et voilá. Frappant is het, dat ik normaal gesproken báál van de kapper. Niets durf. En al helemaal nooit blij ben wanneer ik thuis in de spiegel mijn geföhnde en geknipte koppie bekijk. Nu het tegenovergestelde. Wanneer mag ik weer? Want zo mooi als het na het bezoek aan de kapper zat, krijg ik het zelf (nog) niet...

 

Vandaag ben ik naar de verloskundige geweest. Alles gaat goed. Gewicht en bloeddruk goed. Het kindje zit er nog prima. Ik moest even slikken tijdens het horen van het hartje.

 

Over drie weken bevalt ze, hebben we afgesproken. Bedankt dat ik mee mocht Miek, vond het bijzonder*!

 

* "Mooi dat ik mijn tas mee heb genomen de auto in, want mijn fototoestel zit daar in." En dan vergeten foto's te maken hè?!

"Hoe dat zo?"

Tijdens het schoonmaken van mijn kamer, van het nachtkastje waar het al die tijd heeft gelegen, voelde ik het ineens. Tijd om te doen waarvoor ik het heb gekregen.

 

Onder toeziend oog van Meneer Haas (zoekplaatje), Mevrouw Zwaan, ons keukenraam en Dorus heb ik het steentje in dit meer gegooid. Hij zou trots zijn op mijn worp.

 

 

 

 

 

Het is niet dat mijn eierstokken aan het klepperen zijn. Ik snapte gewoon niet dat dit zomaar bij het grofvuil zou eindigen. Stiekem hoopte ik op een geweldige ingeving, over wat ik er mee zou moeten doen.

 

Gebruiken als mobiele bloembak.
Zover ben ik nu.

 

De tijd en energie om spullen op te ruimen. Dozen vullen met spullen en herinneringen voor straks. Want het duurt nog wel even, maar komt ondertussen wél dichterbij. Tijdens het opruimen keek ik omhoog...

 

 

 

... moet er mij wat duidelijk gemaakt worden?